นายวีรสิทธิ์ ชูแสงทอง ผอ.สำนักงานศิลปากรที่ 15 จังหวัดภูเก็ต กรมศิลปากร กระทรวงวัฒนธรรม (วธ.) เปิดเผยว่า จากการดำเนินการสำรวจขุดค้นแหล่งโบราณคดีที่บ้านทุ่งตึก หรือที่ชาวบ้านเรียกว่า "เหมืองทอง" ในพื้นที่ 100 ไร่ บนเกาะคอเขา ด้านทิศตะวันออกติดกับพื้นที่ป่าชายเลน หมู่ 4 ต.เกาะคอเขา อ.ตะกั่วป่า จ.พังงา พบซากโบราณสถานขนาดเล็กจำนวน 7 หลัง ตั้งเรียงรายกัน ภายในขุดพบกระเบื้องดินเผามุงหลังคาจำนวนมาก บริเวณด้านนอกพบบ่อน้ำโบราณ 1 บ่อ คาดว่าเป็นส่วนหนึ่งของชุมชนโบราณชื่อ “ตักโกลา” ซึ่งเป็นเมืองท่าสำคัญที่ปรากฏอยู่ในจดหมายเหตุภูมิศาสตร์ปโตเลมี และคัมภีร์มหานิเทศ ราวพุทธศตวรรษที่ 7-16 ซึ่งเคยเป็นเมืองท่าการค้าสมัยโบราณอายุกว่า 1,300 ปี

ผอ.สำนักงานศิลปากรที่ 15 กล่าวต่อว่า สำหรับโบราณวัตถุที่ขุดพบจากโบราณสถานทั้ง 7 หลัง ประกอบด้วยภาชนะดินเผาพื้นเมืองเป็นเนื้อดินประดับด้วยลวดลายต่างๆ เช่น ลายประทับรูปทรงเรขาคณิต รูปสี่เหลี่ยม รูปหยักแบบฟันปลา ลายตาราง ฯลฯ นอกจากนั้นยังพบพวยกา ภาชนะใส่น้ำโบราณ ก่อนที่จะพัฒนาเป็นกาน้ำรูปทรงต่างๆ ในปัจจุบัน ภาชนะดินเผาของจีนสมัยราชวงศ์ถัง ประมาณพุทธศตวรรษที่ 13-14 หรือเมื่อ 1,300 ปีมาแล้ว ซึ่งนักประวัติศาสตร์ระบุว่าเป็นช่วงระยะเวลาที่ชาวจีนได้เข้ามาตั้งถิ่นฐานในพื้นที่ดังกล่าว และมีการค้าขายส่งออกเครื่องถ้วยจีนกับต่างประเทศ

"การค้นพบดังกล่าว แสดงให้เห็นว่าบริเวณบ้านทุ่งตึกเป็นเมืองท่าที่เป็นศูนย์กลางการนำเข้าเครื่องถ้วยจีน เพื่อส่งขายยังประเทศอื่นๆ ต่อไป ที่สำคัญการค้นพบแหล่งโบราณสถานแห่งนี้ ยังค้นพบภาชนะดินเผาเปอร์เซียเคลือบสีฟ้า ซึ่งน่าเสียดายว่าไม่อยู่ในสภาพที่สมบูรณ์ที่จะบอกถึงรูปทรงได้ แต่จากการศึกษาทราบว่าภาชนะดังกล่าวเป็นของชาวเปอร์เซียที่แพร่หลายในยุคเดียวกับเครื่องเผาสมัยราชวงศ์ถัง นอกจากนี้ยังพบประติมากรรมเป็นชิ้นส่วนพระหัตถ์ขวาถือลูกประคำของพระโพธิสัตว์ เทวรูปในศาสนาพราหมณ์ เช่น พระคเนศวร์ พระพุทธรูปปางสมาธิและพระพิมพ์ดินเผาของไทย แสดงถึงความรุ่งเรืองของพระพุทธศาสนาในอดีต กระจัดกระจายอยู่เป็นจำนวนมากด้วย” นายวีระสิทธิ์ กล่าว

นายวีรสิทธิ์ กล่าวอีกว่า ยังพบเครื่องประดับที่มีค่าอาทิ แหวนทองคำขนาดเล็ก ลูกปัดคาร์เนเลี่ยนลักษณะเป็นแก้วสารพัดสีทั้งสีน้ำเงิน เขียว แดง ขาว ดำและลูกปัดที่มีลวดลายต่างๆ โดยเฉพาะลูกปัดที่มีตาชั้นเดียว ลูกปัดแก้วใสเคลือบทับทองอยู่ด้านในที่หายากมาก สันนิษฐานว่าน่าจะมาจากประเทศอินเดียหรือตะวันออกกลาง ซึ่งจากการค้นพบแหล่งโบราณคดีอายุกว่า 1,300 ปีนี้ อธิบายได้ว่าเมืองนี้เป็นจุดศูนย์กลางที่เชื่อมระบบการค้าทางทะเลระหว่างดินแดนแถบตะวันตก อาทิ อาหรับ อินเดีย รวมถึงทวีปยุโรปกับดินแดนแถบตะวันออก ที่มีจีนเป็นตลาดการค้าใหญ่

”การขุดค้นพบครั้งนี้ถือว่าเป็นการพบครั้งสำคัญของประเทศไทย ไม่เพียงแต่เป็นเมืองท่าการค้าขายสมัยโบราณ อายุมากกว่าหนึ่งพันปีก่อนที่จะมาเป็นสยามประเทศและประเทศไทยปัจจุบัน และยังค้นพบโบราณวัตถุที่มีค่าจำนวนมหาศาลด้วย หลักฐานที่ขุดพบครั้งนี้จะต้องนำไปพิสูจน์เพื่อกำหนดอายุทางวิทยาศาสตร์อีกครั้ง เพื่อใช้เป็นแหล่งอ้างอิงและศึกษาชุมชนโบราณของประเทศต่อไป” นายวีระสิทธิ์ กล่าว

แหล่งข้อมูล: หนังสือพิมพ์ คมชัดลึก ฉบับวันที่ 07 กรกฎาคม 2547