พังงาจังหวัดหนึ่งที่มีเอกลักษณ์ทางภาษาเป็นของตนเองโดยเฉพาะ ทั้งในหมู่ชนพื้นเมือง และชนกลุ่มน้อยที่อาศัยอยู่ในจังหวัดนี้ ซึ่งมีลักษณะสำเนียงถิ่นใต้แตกต่างออกไปจากจังหวัดอื่น ๆ มีคำศัพท์ที่มีภาษาจีน ภาษามาลายู ปนอยู่มากยกตัวอย่างเช่น

การเรียกชื่อเครือญาติทับศัพท์ภาษาจีน
จอก๊อง	พ่อของปู่
ก๊อง	ปู่
ป๋า แด้	พ่อ
หมะ	แม่
แปะ อี๋	ลุง น้า
การเรียกชื่อเครือญาติทับศัพท์ภาษามาลายู
ป๊ะ	พ่อ
มะ	แม่
ปะว่า	ลุง ป้า
การเรียกชื่อเรื่องมือเครื่องใช้
จุยก้อง	กระบวยตักน้ำ
หมิ่นผูน	กะละมัง
เปะตาว	ถังตักน้ำ
อังโหล	เตาหุงข้าว
ช่วนป๋าย	ไขควง

นอกจากนี้ยังมีชนกลุ่มน้อยที่ยังใช้ภาษาเป็นของตนเองนอกเหนือจากภาษาที่คนท้องถิ่นพูดคือ ภาษามอแกน ของพวก "ชาวเล" หรือ "ชาวไทยใหม่" เป็นชนกลุ่มน้อยชนกลุ่มหนึ่งที่อาศัยอยู่ตามเกาะ ชายหาด หรือชายฝั่งด้านตะวันตก บริเวณทะเลอันดามันและหมู่เกาะในทะเลอันดามันที่พบเห็นตั้งถิ่นฐานอยู่อย่างถาวรปัจจุบันที่หมู่เกาะสุรินทร์

ความเป็นมาของมอแกน จากตระกูลภาษาออสโตรนีเชียนที่มอแกนใช้ และการสืบสาวประวัติศาสตร์เรื่องราวเกี่ยวกับชนเผ่านักเดินทางทะเลในแถบตะวันออกเฉียงใต้ คาดกันว่ามอแกนคงสืบเชื้อสายมาจากพวกโปรโตมาเลย์ (Proto Malay) ที่เคยเดินทางร่อนเร่ทำมาหากินตามหมู่เกาะและชายฝั่งทะเลในบริเวณแหลมมาลายมากกว่า ๓๐๐ ปีแล้ว อย่างไรก็ดีมอแกนไม่ได้สืบเชื้อสายมาจากคนพื้นเมืองของหมู่เกาะนิโครบาร์-อันดามันในประเทศอินเดีย หรือเป็นญาติใกล้ชิดกับพวกมันนิ(ซาไก)ที่อาศัยอยู่ทางตอนใต้ของประเทศไทย และทางตอนเหนือของประเทศมาเลเซียอย่างที่หลายคนเข้าใจ สำหรับกลุ่มชาวเลในประเทศไทย มอแกนและมอแกลนมีภาษาใกล้เคียงกันมาก ส่วนภาษาอูรังละโว้ยนั้น แม้จะเป็นภาษาตระกูลออสโตรนีเชียนเหมือนกัน แต่มีศัพท์หลายคำที่แตกต่างและสื่อสานกันไม่ง่ายนัก ชาวเลอูรักละโว้ยและมอแกลนตั้งหลักแหล่งค่อนค่างถาวรและมีการปรับเปลี่ยนวิถีชิวิตไปค่อนข้างมากรวมทั้งซึมซับเอาวัฒนธรรมความชื่อแบบไทย ๆ มากขึ้นด้วยดังนั้นจึงเหลือแต่ชาวเลชาวเผ่ามอแกนที่ยังคงชีวิตแบบกึ่งเร่ร่อนอยู่ และยังทำมาหากินทางทะเลอย่างเหนียวแน่น

ตัวอย่างภาษามอแกน
น้ำ	อวน
ฝน	กูยัน
ผู้หญิง	มิไนย
ผู้ชาย	กะไหย
กินข้าว	ยามจ้อน